Ο Γιούρι Ολέσα (1899-1960), πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας, αποτελεί μια από τις πιο ιδιότυπες και αντιφατικές μορφές της ρωσικής λογοτεχνίας του Μεσοπολέμου. Γεννήθηκε στη Γιελισαβετγκράντ (το σημερινό Κροπιβνίτσκι της Ουκρανίας) και μεγάλωσε στην Οδησσό. Σπούδασε νομικά, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του, κατατάχτηκε εθελοντικά στον Κόκκινο Στρατό, και αργότερα αναμείχθηκε στους λογοτεχνικούς κύκλους της Μόσχας, μαζί με συγγραφείς όπως οι Ιλφ και Πετρόφ, ο Μπουλγκάκοφ, ο Κατάγιεφ και ο Ζόσενκο.

Καθιερώθηκε το 1927 με το μυθιστόρημα Ζήλια, που τον έκανε διάσημο αλλά και ύποπτο στα μάτια της επίσημης κριτικής λόγω του ειρωνικού και αμφίσημου χαρακτήρα του. Τις επόμενες δεκαετίες έγραψε ελάχιστη πεζογραφία και στράφηκε κυρίως στη συγγραφή θεατρικών έργων και σεναρίων. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έζησε σε σχετική σιωπή και απομόνωση, ασκώντας αυτό που ο ίδιος περιέγραφε ως «δικαίωμα στην απελπισία». Πέθανε στη Μόσχα το 1960.