Στην ταραγμένη εποχή της κατοχής, της αντίστασης και της μετεμφυλιακής Ελλάδας καταγράφονται γεγονότα, γίνονται αναφορές σε μια Ελλάδα που δεν υπάρχει πια.
Μαζί με τον μίτο των γεγονότων ξετυλίγεται και ο δύσκολος δρόμος των κοινωνικών φρονημάτων σε προσωπικό επίπεδο. Αυτές οι χαρακιές δίνουν το κέντρισμα για ανανέωση της προσπάθειας, σε νέες συνθήκες. Η «απόβαση» στην Ιταλία δίνει ξανά ελπίδα για το πώς θα μπορούσε να εξελιχτεί η Ελλάδα.
Στην «επιστροφή» οι πειραματισμοί πάλεψαν να πάρουν σάρκα και οστά: «επί κομμουνισμού», «επί σοσιαλισμού», «επί εκσυγχρονισμού» οι κρυσταλλώσεις που έδιναν πνοή στις πολιτικές πράξεις.
Οι ματαιώσεις του πολιτικού αφηγήματος δεν αναίρεσαν ποτέ το καυτό ερώτημα που συννεφιάζει μέχρι και σήμερα: μπορεί η Ελλάδα να γίνει τόπος με ευρωπαϊκή συνείδηση; Υπάρχουν διαδρομές να βγούμε απ’ το αδιέξοδο της αδικίας; Ποιες πολιτικές θα ανακουφίσουν τις αγωνίες των απλών ανθρώπων;
Μια πολιτική αυτοβιογραφία που κοιτάζει προς τα πίσω και στοχάζεται. Μια αφήγηση που κοιτάζει προς τα μπρος και ελπίζει. Ένα βιβλίο για τις διαψεύσεις της ιστορίας, για τη δύσκολη τέχνη να συνεχίζεις να πιστεύεις.
