Στὴ σειρὰ Διηγήματα γιὰ τὰ παλληκάρια μας συγκεντρώνονται ἕξι διηγήματα ποὺ πρωτοδημοσιεύθηκαν στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰώνα καὶ ἐκδόθηκαν σὲ αὐτοτελῆ συλλογὴ τὸ 1922, σὲ μιὰ ἐθνικὰ κρίσιμη περίοδο. Ὁ Ἀνδρέας Καρκαβίτσας, μὲ ἀναφορὲς σὲ πραγματικὰ ἱστορικὰ γεγονότα καὶ πρόσωπα, ἐπιχειρεῖ μιὰ λογοτεχνικὴ προσέγγιση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης καὶ τῶν μετέπειτα ἀγώνων, συνδυάζοντας τὴν ρεαλιστικὴ ἀφήγηση μὲ τὴν ἐπιτόπια ἔρευνα, τὴ λαϊκὴ παράδοση καὶ τὴν ἱστορικὴ μνήμη. Τὰ διηγήματα αὐτὰ γεφυρώνοντας δύο ἱστορικὲς περιόδους, ἀφενὸς ἐξυπηρετοῦν τὴν ἀνάγκη δημιουργίας «ἐθνικῆς λογοτεχνίας» καὶ ἀφετέρου ἀναδεικνύουν τὴ λειτουργία τῆς συλλογικῆς μνήμης ὡς ἐργαλείου ἐμψύχωσης καὶ ἀναστοχασμοῦ.
Μὲ τὴ Γενικὴ Εἰσαγωγὴ τοῦ Φιλολογικοῦ Ἐπόπτη τῆς σειρᾶς φωτίζεται τὸ πνευματικὸ κλίμα τοῦ τέλους τοῦ 19ου καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰώνα.
