Ο Αρμάνδος δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του βιβλία. Είχε ακούσει, όμως, πως σε αυτά βρίσκεται κρυμμένη η αγάπη και η ψυχή των πραγμάτων. Εκείνος γνώριζε καλά τα μυστικά της φύσης. Ένιωθε τους χυμούς των καρπών, άκουγε την ανάσα των δέντρων κι η ματιά του χάιδευε τα λουλούδια. Κρατούσε φυλαγμένες μέσα του όλες τις ιστορίες των ανθρώπων σαν ένα βιβλίο με σελίδες αμέτρητες όσα τα φύλλα των δέντρων κι όλες ζωγραφισμένες με αγάπη και πόνο, με χρώματα άλλοτε φωτεινά και άλλοτε σκουρόχρωμα. Οι άνθρωποι αναζητούσαν σε εκείνον απαντήσεις για την ευτυχία σαν να ήταν μάγος ή ένας σοφός. Κι ο αγαπημένος της φύσης άνοιγε τα φύλλα της καρδιάς του και τους μιλούσε για το μεγαλείο της, για την ανοιχτή αγκαλιά της και για την ειρήνη που έχουν όλα τα πλάσματα κοντά της. 
Κάποτε ήρθε η ώρα να ζήσει τη δική του ιστορία και να ταξιδέψει μέσα στη θαυμαστή βιβλιοθήκη μιας πολιτείας, παρέα με ξακουστούς ήρωες που τον πήραν όλοι μαζί από το χέρι και τον πήγαν στη χώρα των βιβλίων πέρα απ’ το ουράνιο τόξο και του έμαθαν να βλέπει πιο πέρα κι από το θάμπος του ορίζοντα. 
Ο Αρμάνδος εκπλήρωσε το όνειρό του να φτιάξει στη μικρή του πόλη μια μεγάλη βιβλιοθήκη, για να νιώθουν οι άνθρωποι, μέσα σε μύριες σελίδες και σε χρώματα μύρια, την ψυχή των βιβλίων, για να υπάρχει στο μέλλον η μνήμη της ψυχής και ευτυχισμένη ζωή.