μέσω της Μυητικής διαδικασίας της Ποίησης
πραγματεύεται τη δυνατότητα εξέλιξης του Ανθρώπου
σε Νέο Ανώτερο Πνευματικό Οργανισμό, στο Αγαπὀ!
Όπως αναφέρεται στο έργο,
«Άστρο, άστρο, στον πυρήνα του Ήλιου καταφτάνω
και φυτεύω κόκκινο φωτεινό το Γένος της Καρδιάς, Αγαπό μου.»
Η Μεταλλακτική και Εξαγνιστική Δύναμη της Αγάπης,
ως Ανώτερη Μοίρα του ανθρώπινου γένους,
ως φλόγα από τα Ανώτερα Πεδία,
θα προστατέψει το Άνθος του Νου
και θα το καταστήσει ικανό να κατανοήσει τα Νοητά!
Είναι Νόμος Της Αγάπης, ο Νόμος της Αναστροφής,
ακριβώς την Ώρα της Αδράστειας Πτώσης,
την Ώρα του τέλους του Πέμπτου γένους, εν προκειμένω,
να γίνεται η Ίδια Νομοτέλεια,
Κοσμικός, Συμπαντικός, Πύρινος Νόμος.
Έρωτας του Πνεύματος: ΠΥΡΙΝΟ ΑΝΘΟΣ!
Ἔστι τι νοητὸν ὅ χρή σε νοεῖν νόου ἄνθει.
(«Με το Άνθος του Νου κατανοούμε τα Νοητά.» Χαλδ. Λόγιο 1.)
