Η φιλοσοφία του απόλυτου υποκειμενισμού η –ιδέα ότι η ζωή διαδραματίζεται μέσα από το πρίσμα με το οποίο την αντιλαμβάνεται ο καθένας– αποτυπώνεται ανάγλυφα σε αυτό το μυθιστόρημα.
Μέσα από τη διπλή και ξεχωριστή αφήγηση των δύο κεντρικών ηρώων αναδεικνύεται όχι μόνο η διαφορετική τους προσέγγιση στο ίδιο γεγονός, αλλά και οι διαφορετικές αφετηρίες και οι στόχοι που καθοδηγούν τις επιλογές τους.
Και είναι ακριβώς αυτοί οι στόχοι που, τελικά, καθορίζουν την πορεία προς μια κοινή έκβαση της ιστορίας. Εκεί όπου αποκαλύπτονται και οι τάσεις αυτοκαταστροφής που διαπερνούν την ανθρώπινη υπόσταση.
Οι ίδιες τάσεις που, άλλωστε, αποτελούν ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου γένους, λειτουργώντας συχνά ως έναυσμα για κάθε δημιουργική πράξη στη ζωή.
Κι αν η επίκτητη έκφραση της δημιουργίας καθορίζει το αποτύπωμα του ανθρώπου στον κόσμο, η εγγενής τάση του για αυτοκαταστροφή είναι εκείνη που επιτηρεί κάθε του βήμα στην πορεία προς την αυτοπραγμάτωση και την ολοκλήρωση:
τον προδιαγεγραμμένο θάνατό του.