Η ερμηνεία των χρήσεων γης αποτελεί μία ιδιαίτερα κρίσιμη διαγνωστική διαδικασία, που κινείται ανάμεσα στο νομικό δόγμα και στην ιστορική, κοινωνική, καθώς και οικονομική πραγματικότητα. Έτσι, ο ιστορικός χρόνος μετατρέπεται σε ερμηνευτικό εργαλείο της χρήσης εδάφους.
Ωστόσο, η χρήση γης δεν καθορίζεται μόνον από την πρωταρχικότητα της ιστορικής προσέγγισης, αλλά κύριο χαρακτηριστικό της γνώρισμα είναι η δυναμική εξισορρόπησης που εκφράζει ο προσδιοριζόμενος από αυτή χώρος, ο οποίος υποδέχεται κάθε φορά τις εκάστοτε νέες κοινωνικές και οικονομικές ανάγκες.
Τα ερωτήματα που επιδιώκει να απαντήσει η μελέτη αυτή είναι, εάν η οικονομία πρόσβασης μεταλλάσσει τον πυρήνα της κάθε χρήσης γης σε τέτοιον βαθμό που να επιφέρει διαφορετικές επιπτώσεις στον χώρο από αυτές που προέβλεψε ο σχεδιασμός και η πολεοδομική νομοθεσία. Τελικά, ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πυρήνα της κάθε χρήσης γης;
