Αντλώντας από προσωπικές μνήμες, προφορικές αφηγήσεις, τα έθιμα του Πόντου, αλλά και τις σκιές της πρόσφατης πανδημίας, το βιβλίο είναι φόρος τιμής στις γιαγιάδες της συγγραφέως: τη Ροδή, που δεν μιλούσε ποτέ για τίποτα προσωπικό, και τη Ζωή, που είχε μπερδέψει την αλήθεια με το ψέμα και κανείς δεν ήξερε τι απ’ όλα ισχύει.
Μια λογοτεχνική κατάδυση στη συλλογική και την προσωπική μνήμη, όπου, όπως συμβαίνει πάντα, καμία εισβολή δεν περνά χωρίς να αφήσει το αποτύπωμά της -μετά απ’ αυτήν, τίποτα δεν είναι πια το ίδιο.
