Οι αλγοϊστορίες μπορεί να μην προξένησαν άλγος στον Τσατ Τζιπιτή να τις γράψει, αλλά σίγουρα προξένησαν στον Φαρσάρη για να βρει τα κατάλληλα prompts, τουλάχιστον στην αρχή, ώστε ο Τσατ να δουλέψει όπως εκείνος ήθελε. Θέλω να πω ότι όσο κι οι ιστορίες φαίνονται εύκολες (ειδικά λόγω μικρής φόρμας), ανώδυνες, ρεαλιστικές ή σουρεαλιστικά βατές, οι δουλειά που έχει πέσει από πίσω φαίνεται από το αποτέλεσμα και πολύ θα ‘θελα να δω τι ακριβώς ζητούσε ο Φ. από τον Τ. και τον έφερε εκεί που τον έφερε στην κάθε ιστορία. >>>
Οι “μικρές αλγοϊστορίες” κλείνουν το μάτι στον άνθρωπο, στον συγγραφέα και στο μέλλον όλων μας. Προβοκατόρικες, καλά στοιχισμένες και υπάκουες στη μικρή τους φόρμα, παίζουν με όλες τις έννοιες που μάθαμε, όλες τις τάσεις που μελετήσαμε και τελικά μας τοποθετούν ανηλεώς, όχι απέναντι στη μηχανή, μα απέναντι στον εαυτό μας και τα όριά του. Και ζητούν πεισματικά μιαν απάντηση που ακόμα δεν έχουμε. Που κάποτε όμως, θα κληθούμε να βρούμε. >>>
Γράφει η Ελένη Γκίκα //
Γιάννης Φαρσάρης «Μικρές αλγοϊστορίες» Έχει η τεχνητή νοημοσύνη φαντασία(;), εκδ. Θράκα
«Η Ολίβια είχε ένα παράξενο “χάρισμα”. Κάθε φορά που φίλαγε κάποιον, εκείνος ξεχνούσε ένα λεπτό από την προηγούμενη ζωή του. Το είχε ανακαλύψει εντελώς τυχαία όταν, στα δεκαπέντε της, φίλησε έναν συμμαθητή της πίσω από το γήπεδο του σχολείου. Εκείνος την κοίταξε μετά σαν να μην ήξερε πώς βρέθηκε εκεί. >>>
Γράφει ο Αλέξανδρος Χατζηπαναγιώτης // *
«Μικρές αλγοϊστορίες – Έχει η Τεχνητή Νοημοσύνη φαντασία(;)» του Γιάννη Φαρσάρη, Εκδόσεις Θράκα, σελ. 144
Έχει η Τεχνητή Νοημοσύνη φαντασία; Αν η απάντηση ήταν όχι, τότε μάλλον δεν θα κρατούσα στα χέρια μου το βιβλίο του φίλου και συγγραφέα Γιάννη Φαρσάρη. Και σίγουρα δεν θα χαμογελούσα καθώς διάβαζα το έργο ενός αλγόριθμου. >>>
